افشین پاکیاری؛ انسانی که تخصص را با اخلاق و مهربانی درآمیخته است/فیلم

بعضی آشنایی‌ها به اندازه‌ای طولانی می‌شوند که دیگر از یک همکاری ساده فراتر می‌روند و به بخشی از خاطرات حرفه‌ای و شخصی انسان تبدیل می‌شوند.

آشنایی من با افشین پاکیاری از بیش از دو دهه پیش آغاز شد؛ از روزهایی که مسئولیت دبیری ویژه‌نامه «خبر ویژه کشورهای عربی» را برعهده داشتم و او در بخش فنی، فیلم و زینک صفحات را آماده می‌کرد.

از همان سال‌ها، دقت، مسئولیت‌پذیری و علاقه او به کار قابل مشاهده بود. بعدها نیز این توانایی‌ها بیش از پیش خود را نشان داد، تا جایی که استاد حسین واحدی‌پور با شناختی که از استعداد و ظرفیت‌های او داشت، افشین پاکیاری را برای گذراندن دوره‌های تخصصی کار با دستگاه‌های پیشرفته لیتوگرافی به آلمان اعزام کرد. اعتمادی که بی‌دلیل نبود و حاصل سال‌ها تلاش، یادگیری و تعهد حرفه‌ای او به شمار می‌رفت.

اما آنچه افشین را در ذهن من ماندگار کرده، تنها مهارت‌های فنی او نیست. او انسانی خوش‌اخلاق، خوش‌روحیه و امیدوار است. زندگی، مانند همه انسان‌ها، گاهی برای او نیز دشواری‌ها و مشکلات جسمی به همراه داشته است، اما کمتر دیده‌ام که این مشکلات بتواند بر روحیه‌اش غلبه کند. برعکس، او از آن دسته افرادی است که به جای تسلیم شدن در برابر سختی‌ها، راه مقابله با آنها را پیدا می‌کنند و با اراده و انرژی، موانع را کنار می‌زنند.

در کنار همه این ویژگی‌ها، افشین پاکیاری را انسانی خوش‌قلب و خوش‌نیت می‌دانم؛ کسی که خیرخواهی و صداقت را می‌توان در رفتار و گفتارش دید. شاید به همین دلیل است که پس از سال‌ها آشنایی، همچنان احترام و علاقه‌ام به او نه تنها کمتر نشده، بلکه بیشتر نیز شده است.

برای افشین پاکیاری عزیز، سلامتی، موفقیت و روزهای سرشار از آرامش آرزو می‌کنم؛ انسانی که تخصص را با اخلاق و مهربانی درآمیخته است.

♦♦♦

مستند «تلنگرهای فرهنگی» در چاپخانه